Wydawać się może, że nie ma większego znaczenia jak zwracamy się do osoby z całkowitym lub częściowym ubytkiem słuchu. Jednakże dla kultury tych osób ma to duże znaczenie – sprawdźcie dlaczego?

Warto również zauważyć, że osoby niesłyszące często są systemowo wykluczane z różnych aspektów życia społecznego, co dodatkowo podkreśla potrzebę zrozumienia ich perspektywy.

Warto podkreślić, że określenie „głuchoniemy” jest niepoprawne i uznawane za określenie pejoratywne oraz może być odbierane jako obraźliwe przez osoby niesłyszące. Sugeruje ono, że osoba jest niezdolna do mówienia, co jest nieprawdziwe i krzywdzące. Poniżej dokładne wyjaśnienia.

• Głuchoniemy – końcówka ,,niemy” oznacza, że osoby te nie mają własnego języka i nie ma możliwości porozumiewania się z nimi. Jest to błędne myślenie i nie oddaje rzeczywistości osób Głuchych, które mają własny język i kulturę. Słowo to jest niepoprawne i często uznawane za obraźliwe dlatego należy go unikać w rozmowach z osobami Głuchymi.

• Słabosłyszący – to osoby z częściowym ubytkiem słuchu, które komunikują się za pomocą mowy fonicznej lub języka migowego. Wiele z nich potrafi czytać z ruchu warg, jednak warto pamiętać, że nie każdy słabosłyszący musi znać język migowy – sposób komunikacji zależy od indywidualnych potrzeb i stopnia niedosłuchu.

• Niesłyszący – osoby ze znacznym lub głębokim ubytkiem słuchu. Czasami używany zamiennie ze słowem: Głuchy. Dla niektórych określenie ,,niesłyszący” jest używane głównie w aspekcie medycznym, nie kulturowym – wtedy prawidłowym określeniem jest ,,Głuchy”.

• Głuchy – najbardziej prawidłowa forma akceptowana przez osoby z całkowitym ubytkiem słuchu. Jednocześnie oznacza, że mają oni własną kulturę, język i przynależność społeczną. Grupy osób Głuchych mają własne tradycje i językowe zwyczaje, a identyfikowanie się z kulturą Głuchych jest ważnym elementem ich tożsamości.

W społeczeństwie ważne jest promowanie akceptacji i zrozumienia dla osób Głuchych oraz unikanie obraźliwych określeń. Rozmowy z osobami niesłyszącymi wymagają utrzymania kontaktu wzrokowego i szacunku dla rozmówcy, a także zrozumienia, że niektóre zachowania mogą być odbierane inaczej niż wśród osób słyszących.

Osoby niesłyszące mogą chcieć nawiązać kontakt na różne sposoby, np. poprzez machanie ręką, klepanie w ramię, tupanie w podłogę czy stukanie w stół otwartą dłonią, co wywołuje drgania i pozwala na nawiązanie kontaktu. Dźwięki nie zawsze są odbierane przez osoby niesłyszące, dlatego ważne jest stosowanie komunikacji wizualnej i dostosowanie przestrzeni do ich potrzeb.

Polski język migowy jest językiem wizualno-przestrzennym i choć w nazwie posiada słowo ,,polski” nie ma z nim nic wspólnego ponieważ posiada inną/odrębną gramatykę. Głusi posługujący się polskim językiem migowym mogą mieć różny poziom znajomości języka polskiego, jest to dla nich język obcy a więc muszą się go nauczyć. Istnieje wiele języków migowych na świecie, szacuje się, że jest ich ponad 300. Język migowy jest częścią kultury osób Głuchych.

W środowiskach edukacyjnych ważne jest dostosowanie metod nauczania do potrzeb uczniów z niepełnosprawnościami słuchu, np. poprzez obecność tłumacza języka migowego lub zapewnienie komunikacji w języku migowym przez nauczyciela. Brak tłumaczy języka migowego na konferencjach i wykładach utrudnia dostęp do wiedzy i informacji o świecie dla osób niesłyszących.

Warto mówić o osobach Głuchych z szacunkiem i zrozumieniem, dbając o poprawność językową i świadomość kulturową.

Kultura Głuchych🦻🏻

Kultura Głuchych to niezwykle barwny i bogaty świat, który dla wielu osób słyszących wciąż pozostaje nieodkryty. Osoby Głuche tworzą własną społeczność, w której kluczową rolę odgrywa język migowy – ich własny język, zupełnie inny niż język polski. Polski język migowy (PJM) nie jest po prostu „przetłumaczonym” polskim – posiada własną gramatykę, strukturę i zasady, które różnią się od gramatyki języka polskiego.

W kulturze Głuchych ogromne znaczenie ma kontakt wzrokowy. To właśnie dzięki niemu możliwa jest płynna i pełna zrozumienia komunikacja w języku migowym. W przeciwieństwie do rozmów w języku polskim, gdzie często wystarczy słuchać, tutaj niezbędne jest patrzenie na rozmówcę, obserwowanie ruchu rąk, mimiki i całej mowy ciała. Mowa ciała w społeczności Głuchych jest nie tylko dodatkiem, ale integralną częścią wypowiedzi – pozwala wyrażać emocje, intencje i podkreślać najważniejsze elementy przekazu.

Kultura Głuchych to także bogactwo tradycji, własne święta, wydarzenia i zwyczaje, które budują silne poczucie tożsamości i przynależności. Istnieją organizacje i inicjatyw, które promują język migowy oraz wspierają rozwój społeczności Głuchych.

Warto pamiętać, że osoby Głuche nie tylko posługują się innym językiem, ale także pielęgnują własną kulturę.

Zrozumienie kultury Głuchych i nauka polskiego języka migowego to ważny krok w budowaniu mostów między światem słyszących a społecznością Głuchych. Poznając ich język i tradycje, możemy lepiej się komunikować, przełamywać bariery i wspólnie tworzyć bardziej otwarte społeczeństwo, w którym każdy czuje się akceptowany i rozumiany.